Og så kjæm det je itte kæin

Ny dag i Buenos Aires, stadig like imponerande og storslagen. Dagen er nytta til å bli betre kjent med byen. Ein by det er mange gode grunnar for å bli betre kjent med. I gårsdagens ferdablogg ramsa eg opp litt av det byen kan skryte på seg. I tillegg kjem Aristoteles Onassis, som grunnla sitt økonomiske imperium ved å frakte folk over elva i bydelen La Boca. Men den største helten her er vel fotballgeniet Maradona, fattigguten med sin "guddommelege finger", og som vart mangemillionær og som elles har hatt ein lettsindig omgang med visse sentralstimulerande droger.
Tango er det over alt. Og ein blir stadig utfordra til å bli med i dansen. Tone tok utfordringa, men så kom det hu itte kæin. Hadde ein hyggeleg prat med bandoneonisten på bildet. Han forklarte og demonstrerte dette forunderlege instrumentet, hinsides ein kvar logikk. Han var dessutan begeistra for norsk klippfisk.
I kveld skal vi ha felles avslutningsmiddag.
I morgon er det ubønnhøyrleg slutt. Over og ut.

Mi Buenos Aires querido

Buenos Aires!
Ein by som kan ta pusten frå nokon kvar. Storslagen, verdas breiaste aveny, praktfulle og monumentale byggverk, tango og Evita!
12-13 millionar menneske bur det her. Men det er ein ein veldig europeisk by. 40% av alle som bur her er av italiensk herkomst, 35 av spansk. Resten er portugisarar, og ikkje minst tyskerar. Pussig, forresten, at så mange tyskerar fann vegen hit frå 1945 og utover. Dagens bilde er snapshots frå bydelen La Boca, i dag ein turistifisert versjon av den bydelen der dei første imigrantane slo seg ned, først og fremst italienarar frå hamnebyen Genova. Og det var sjølsagt her tangoen oppsto. Tyskarane tok med seg sin "astmatiske orm", dette forunderlege instrumentet som Heinrich Band konstruerte i 1840, og som instrumentfabrikken Union produserte, meint til å akkompagnere salmesang i mindre forsamlingslokale utan orgel. Band + Union = Bandoneón på den lokale dialekten, tangoinstrumentet framfor noko. Artig forresten med dei fargerike husa. Slik var det og i Valparaiso. Forklaringa er at skip som var innom for vedlikehald ofte hadde "left overs" av maling. Desse fekk lokalbefolkninga kjøpe for ein billeg penge. Derfor desse forunderlege og fargesterke samanstillingane.