Og så kjæm det je itte kæin

Ny dag i Buenos Aires, stadig like imponerande og storslagen. Dagen er nytta til å bli betre kjent med byen. Ein by det er mange gode grunnar for å bli betre kjent med. I gårsdagens ferdablogg ramsa eg opp litt av det byen kan skryte på seg. I tillegg kjem Aristoteles Onassis, som grunnla sitt økonomiske imperium ved å frakte folk over elva i bydelen La Boca. Men den største helten her er vel fotballgeniet Maradona, fattigguten med sin "guddommelege finger", og som vart mangemillionær og som elles har hatt ein lettsindig omgang med visse sentralstimulerande droger.
Tango er det over alt. Og ein blir stadig utfordra til å bli med i dansen. Tone tok utfordringa, men så kom det hu itte kæin. Hadde ein hyggeleg prat med bandoneonisten på bildet. Han forklarte og demonstrerte dette forunderlege instrumentet, hinsides ein kvar logikk. Han var dessutan begeistra for norsk klippfisk.
I kveld skal vi ha felles avslutningsmiddag.
I morgon er det ubønnhøyrleg slutt. Over og ut.